Hartelijk Geschenk: Actueel: Reisverslag Roemenië - Dag 4

Reisverslag Roemenië - Dag 4

Door Arno van den Heuvel

Dag 3: dinsdag 20/01

Ik sta vroeg op, vandaag wordt de drukste dag van de week. Ik ben bepaald geen ochtendmens. Sander lachtte hartelijk toen ik hem gisteren vertelde dat ik soms mopperig ben tot 10 uur ’s ochtends en zijn humeur lijkt inderdaad in het geheel niet aangetast door het vroege uur als hij me na mijn ontbijt buiten opwacht.

De kinderen hebben hun beste kleren aangetrokken en de kant van de zaal waar de meisjes zitten is verandert in een zee van rood en roze. Foto: Humedica

Ook vandaag hangt er een dichte mist over de streek. Na een lange rit door het desolaat uitziende landschap komen we aan bij de eerste school. De weg naar de school voert ons over een minuscuul bruggetje dat kreunt onder het gewicht van de afgeladen minibus als Sander er onbevreesd overheen rijdt.

De school is behoorlijk groot. Dat komt omdat het een Hongaarse school is, alle hongaars sprekenden uit de streek, en dat zijn er nogal wat, sturen hun kinderen naar deze school. We begeven ons naar de sporthal waar alle leerlingen zich verzameld hebben, de jongens aan de ene kant, de meisjes aan de andere. Het is grappig gezicht, alle kinderen hebben hun beste kleren aangetrokken en de kant van de zaal waar de meisjes zitten is verandert in een zee van rode en roze truitjes, jassen, mutsen, etc.

Nadat we alle leerlingen hun geschenkdoos hebben gegeven rijden we verder naar de volgende school. We parkeren op een stuk grond naast de school. Overal liggen spaanders en stukken hout, er lmigt een zaagerij net naast de school. Een echte speelplaats lijkt er niet te zijn maar de school is schoon en netjes. Ook hier zijn er veel blije gezichten.eens we de dozen uitdelen.

Margau is een plaatsje waar het lijkt alsof de tijd still is blijven staan. Foto: Humedica

Onze volgende halte is het dorpje Margau. Wanneer we het dorp naderen wordt de mist wat minder dicht, en eens we het plaatsje binnenrijden breekt de zon door en kunnen we voor de eerste keer de omgeving opnemen. De wolken hangen op de groene heuvels, hun groene flanken omringen het dorp. Een koel, snelstromend riviertje baant zich een weg recht door het centrum, parralel aan de enige verharde weg die door het kleine dorpje loopt. Margau is een plaatsje waar de tijd stil is blijven staan. Een handjevol kleine houten huizen rond een pieklein houten kerkje.

We worden hartelijk ontvangen door de twee enige leerkrachten van het kleine schooltje van Margau. Voor de derde keer vandaag krijgen we koffie aangeboden. We bedanken vriendelijk en na een twintigtal doze te hebben uitgedeeld nemen we afscheid en rijden we verder naar de laatste school van vandaag.

Foto: Humedica

De rit voert ons door een groene vallei. Kleine, houten boerderijtjes liggen met onregelmatige afstand langs de weg gespikkeld. Sander wijst op een huis: “Hier wonen de ouders van de president”. Ik kijk vol ongeloof naar het kleine houten huisje. “Hier?” Anna en Sander knikken me toe.

In de laatste school worden we onthaald door de directrice, een deftige dame die me aanspreekt in het Frans. Ze is helemaal geënthousiasmeerd door het project en ik haal mijn beste Frans boven om haar vragen zo goed mogelijk te beantwoorden. Ondertussen delen Sander en Anna de overgebleven dozen uit. Al snel is onze minibus, afgeladen vol deze morgen, helemaal leeg.

’s Avonds ga ik naar het centrum van Cluj om de stad wat beter te leren kennen en iets te eten. Ik voel me rusteloos en heb weinig zin om lang rond te kijken. Ik bestel take-away en neem een taxi terug naar het pension.

Facebook