Hartelijk Geschenk: Actueel: Reisverslag Roemenië - Deel 1

Reisverslag Roemenië - Deel 1

Arno van den Heuvel van Humedica Belgium reisde naar Roemenië om mee te helpen om alle ingezamelde schoenendozen uit te delen aan kansarme kinderen en gezinnen. De komende dagen zal u hier steeds een nieuw deel van zijn reisverslag kunnen lezen!

Dag 1: Zondag 18/01

Het is zondag, twintig voor tien 's morgens. Ik ben een beetje nerveus, ik ben laat en in een ideaal scenario zou ik al lang op weg geweest zijn maar de meeste scenario's zijn nu eenmaal niet ideaal. Alsof het nodig was om deze stelling kracht bij te zetten blijkt dat de GPS die ik nodig heb nog bij mijn broer ligt. Dit betekent dat ik eerst langs Diest zal moeten voor ik verder kan rijden naar Dortmund van waar mijn vlucht naar Roemenië vertrekt. Ondanks alles arriveer ik in Dortmund na een rit van 3 uur en heb ik nog meer dan genoeg tijd over voor een kop koffie. Of twee. Of drie. Typisch iets voor mij: zo stressen voor een vlucht en dan veel te veel tijd over hebben!

De luchthaven van Dortmund blijkt erg klein te zijn maar liggen de meeste parkeerplaatsen zover van de terminal liggen dat het me uiteindelijk meer dan een kwartier kost om er naartoe te lopen eens ik een plekje voor mijn auto heb gevonden. Ik had dichterbij kunnen parkeren maar aangezien ik mijn wagen laat staan tot ik op vrijdag terugvlieg zou me dat een klein fortuin kosten. De terminal zelf is redelijk klein en open en zit volgepakt met Roemenen, allemaal gepakt en gezakt. Ik zit duidelijk op de juiste plaats!

Na een lange wachttijd mogen we eindelijk aan boord. De vlucht zelf verloopt rustig tot we net voor ons vliegtuig de daling inzet, de avondschemering invliegen en de zon ondergaat in een waaier van spectaculaire kleuren die door onze raampjes schieten. Oogverblindende tinten van oranje, rood en paars kleuren de lucht. Het een rijk en gedempt licht dat niettemin te intens is om er voor langere tijd direct naar te kunnen kijken. Dit magnifieke schouwspel duurt slechts een paar minuten maar het is een gebeurtenis die ik niet snel zal vergeten. Terwijl de kleuren vervagen en het donkerder wordt, duikt ons vliegtuig omlaag door verschillende lagen van wolken om daarna bruusk te landen. Het hele vliegtuig wordt doorheen geschud en een vrouwelijke passagier slaakt een kreet, verbaasd en beangstigd door de ruwe landing.

Eens uit het vliegtuig duurt het niet lang voor ik mijn bagage opgehaald heb maar eens ik uit de bagagehal de aankomsthal inloop wordt het al snel duidelijk dat er niemand is om me op te halen. Een zucht en een paar onbeantwoorde oproepen naar mijn contactpersoon later besluit ik om dan maar wat geld af te halen en een taxi te nemen. Al voor ik het gebouw verlaat wordt het al snel duidelijk dat communicatie wel eens lastig zou kunnen worden; de meeste Roemenen hun beste Engels reikt niet veel verder dan 'yes' en 'no'.

Terwijl we door het centrum van Cluj rijden verbaas ik me erover hoe Europees de stad aandoet. Erg verschillend van België maar niettemin herkenbaar. Na een rit van een half uur komen we aan in Floresti, een groot dorp net buiten Cluj waar de Bed & Breakfast gelegen is waar ik overnacht. Ik stap uit de taxi en vraag de chauffeur om te wachten en probeer de bel naast de poort. Geen reactie. Ik bel naar het nummer dat ik gekregen voor mijn vertrek. Geen antwoord. Ik bel naar het nummer dat op een plaatje naast de poort staat vermeld. Niemand neemt op. Net als op het punt sta behoorlijk nerveus te worden komt de chauffeur, die ondertussen is uitgestapt, erachter dat de poort niet op slot is.

Ik loop door de automatische deuren van de terminal naar buiten. De eerste drukte is voorbij en de meeste taxi's zijn al verdwenen. Een oudere Roemeense man stapt op me af en vraagt me in het Roemeens of ik een taxi nodig heb. Ik knik van ja en haal het stuk papier waar het adres waar ik naartoe moet opstaat uit mijn rugzak. De taxichauffeur kent het adres maar wanneer ik hem vraag hoeveel hij vraagt om me ernaartoe te brengen noemt hij een bedrag in Lei dat me, eens ik het omgerekend heb naar Euro, wel erg uitzinnig overkomt. Ik denk terug aan hoe ik een tijdje gelden in Oekraïne was en probeer af te pingelen. We discussiëren met wilde gebaren over de prijs. Na een tijdje wordt het duidelijk dat de meest effectieve vormen van communicatie eruit bestaan dat ik oftewel Frans spreek met een vreemd, russisch accent, of dat we beiden met onze vingers cijfers in de lucht schrijven. Al snel raken we het eens over de prijs en stap ik in de taxi.

Ik betaal de chauffeur en nadat ik de poort binnenga ben ik blij als ik merk dat de voordeur ook open is. Binnen zijn een aantal mensen in de keuken aan hun avondmaal bezig. Ik voel me een beetje als een ongenode gast op een familiediner dus ik lach shaapachtig en vertel ze waarom ik hier ben. De vragende blikken die me worden toegeworpen vertellen me dat niemand iets heeft begrepen van mijn hele uitleg. Ik vraag of iemand van hen Engels spreekt. Iedereen knikt van 'nee'. "Frans?". "Duits?". uiteindelijk vraag ik met een klein stemmetje: "Nederlands?". De ontkennende, schuddende bewegingen van alle hoofden aan de tafel zetten zich voort maar dan staat één iemand van het gezelschap op en gebaart me om hem te volgen.

Hij leidt me naar buiten en haalt een oudere dame erbij die enkele woordjes Engels spreekt. Zij blijkt de verantwoordelijke te zijn voor de Bed & Breakfast en hoewel ze me niet lijkt te verwachten, wat me verbaast, is ze op een kordate manier erg behulpzaam en vriendelijk. Ze geeft me een kleine en eenvoudige maar nette kamer, wenst me goedenacht en verdwijnt terug naar buiten. Ik ben blij dat ik eindelijk ben aangekomen op de plek waar ik moet zijn. Moe als ik ben ga ik meteen na mijn tanden gepoetst te hebben naar bed; het wordt een enorm drukke week maar ik kijk ernaar uit en weet dat ik er morgen klaar voor zal zijn!

Facebook