Hartelijk Geschenk: Actueel: Reisverslag Roemenië - Deel 2

Reisverslag Roemenië - Deel 2

Door Arno van den Heuvel, 01.02.2011

Dag 2: maandag 19/01

Ik wrijf mijn ogen uit en besef meteen dat het vandaag een interessante dag gaat worden. Er is maar één douche voor 8 kamers en die is op de gang. Bovendien blijkt er een soort van doucheschema te zijn waar ik me niet van bewust ben. 'Dan was ik me maar aan de wastafel in mijn kamer' denk ik bij mezelf maar dit blijkt een hele klus te zijn. Vooral haren wassen is niet eenvoudig. Eens dit achter de rug is ga ik naar beneden waar Keta me schijnbaar staat op te wachten. Ze gebaart me uitbundig haar te volgen en leidt me naar het kantoor. Hier ontmoet ik Sander & Philip. Sander is een bedaarde man, met een gemoedelijke uitstraling. Philip is een kleine, jonge kerel met pientere ogen en een vriendelijk gezicht. Beide mannen groeten me met een stevige handdruk en Philip vraagt me of ik honger heb. Ik zeg van ja en hij neemt me mee naar het aangrenzende gebouw dat het 'Daniel Centre' wordt genoemd.

Het 'Daniel Centre' is een sociaal integratieproject voor jongeren die uit een weeshuis komen en plots met de beide benen in het echte leven staan. Veel van deze jongens hebben een educatieve en soms zelfs mentale achterstand opgelopen door hun verblijf in de weeshuizen en het gebrek aan zorg en opvoeding waar ze hier mee geconfronteerd werden. In het Daniel Centre worden deze jongeren opgevangen en begeleid zodat ze een job kunnen vinden en voor zichzelf leren zorgen. Zonder hulp van buitenaf komen ze namelijk vaak in de marginaliteit terecht eens ze voor zichzelf moeten zorgen.

De dozen inladen is een hele klus! Foto: humedica

Wanneer ik het gebouw binnenloop wordt ik begroet door een kleurrijke bende jongeren die allemaal mijn aandacht proberen op te eisen en ongelofelijk hun best doen om een smakelijk ontbijt voor me klaar te maken. Ik voel me nogal beschaamd maar telkens als ik opsta en wil helpen wordt ik vriendelijk maar vastberaden terug op mijn stoel geduwd waarbij me in het Roemeens wordt verteld dat ik niks moet doen en gewoon mijn ontbijt moet opeten. "Wil je cafea of chai?" - "Chai is prima, dank u." - "Maar de cafea is erg lekker!" - "Ik drink liever thee 's morgens" - "Ok, chai dan ... ben je zeker dat je geen cafea wilt?" - "Enkel thee, dank u." Ik rammel van de honger en eet bedeesd mijn boterhammen met boter en confituur op en slurp van mijn thee. Eens die op is en ik aanstalten maak om op te staan en afscheid te nemen zet één van de jongens prompt een dampende beker troebele koffie voor me neer ... "Good cafea for you!".

Na het ontbijt gaan we naar de opslag van Blythswood, 5-tal minutes rijden met de auto. Ik zit in de minibus met Sander & Philip en nog drie andere mensen aan wie ik nog niet ben geïntroduceerd. Het blijkt om een vrouw te gaan die verantwoordelijk is voor een project dat wordt ondersteund door Blythswood. Ze wordt vergezeld door haar twee wolwassen kinderen. Eens ik een beetje doorvraag blijkt dat we gemeenschappelijk vrienden hebben in België: een onwaarschijnlijk toeval! De minibus heeft maar 4 plaatsen dus ik zit met de zoon van deze vrouw in de laadruimte op de grond. We doen onze uiterste best iets van onze waardigheid te behouden en niet bij elke bocht van de korte rit languit over de vloer te rollen. Eens we aankomen bij de opslagplaats staan de paletten met schoenendozen op ons te wachten. Ze zien er exact hetzelfde uit als toen ik ze voor het laatst zag in Boutersem, twee en een halve week geleden. Het is een hele klus om ze in de auto te laden maar uteindelijk lukt het en net als we bijna klaar zijn komt Anna aan.

Anna was de persoon met wie ik contact had per email en is verantwoordelijk voor het uitdelen van de schoenendozen in Roemenië. Ze blijkt een vriendelijk en sociaal iemand te zijn. Haar Engels is niet geweldig maar het is ook niet zo slecht en het prettig om iemand te hebben om mee te praten op de lange, hobbelige weg naar Marisel waar we de eerste schoenendozen zullen uitdelen op twee verschillende scholen. Ze vertelt me dat ze gaat trouwen deze zomer en dat ze in Duitsland heeft gewoond en vloeiend Duits spreekt. Dit maakt communicatie nog gemakkelijker en we praten over ditjes en datjes terwijl Sander ons door een prachtig, bergachtig landschap rijdt met een nogal macho rijstijl. Eens om de zoveel tijd wijst hij iets interessants aan en vertelt hij erover in het Hongaars terwijl Anna het naar het Engels vertaalt. We komen langs een groot stuwmeer en rijden vervolgens over de stuwdam die het water tegenhoudt. Daarna stijgen we gestaag. De staat van het wegdek is behoorlijk maar niettemin doen de combinatie van steile hellingen, diepe ravijnen en Sanders flamboyante rijstijl me een beetje ongemakkelijk voelen.

Dit is de eerste school die we bezochten in het dorpje Marisel. Foto: humedica

Uiteindelijk komen we aan in Marisel. Het is een uitgestrekt dorp dat hoog boven in de heuvels ligt genesteld. De thermometer van de wagen geeft aan dat het vriest buiten hoewel het meer dan 5 graden was toen we vertrokken in Cluj. Over een dun sneeuwtapijt rijden we door de hobbelige straten tot we aankomen bij de eerste school en met onze minibus traag de besneeuwde speelplaats oprollen. Vooraleerst we de dozen kunnen beginnen uitdelen moeten we bespreken met de directrice hoe we het beste te werk gaan en hoeveel leerlingen er zijn.

We besluiten de dozen uit te delen op de speelplaats. De verschillende klassen vormen rijen. Op deze school zitten de oudere kinderen, de meeste van hen zien er goed en verzorgd uit maar schijn bedriegt vertelt Sander me later. De mensen hier zullen er alles aan doen om goed voor de dag te komen zelfs al hebben ze het thuis niet zo breed. Bovendien is deze dag een hele gebeurtenis, zeker voor de kleinere kinderen. Ze kijken echt uit naar dit moment en trekken voor deze gelegenheid hun beste kleren aan.

De meeste kinderen zijn erg blij met hun geschenkdoos al is het wel een heel karwei om voor iedereen een geschikte doos te vinden. De dozen zijn namelijk verdeeld in verschillende categorieën, er zijn dozen jongens en meisjes en voor peuters, voor kleuters en iets oudere kinderen en we hadden er niet aan gedacht om deze op voorhand te sorteren. Gelukkig vinden we wat we nodig hebben en al snel is de speelplaats terug leeg.

Er wordt hier nog gestookt met oude houtkachels. Omdat het vaak erg koud is in de klas houden de kinderen hun muts en jas aan. Foto: humedica

Nadat de laatste leerlingen hun doos in ontvangst hebben genomen rijden we verder naar een tweede school. Anna legt me uit dat de twee scholen samen horen maar dat het ene gebouw de klassen voor de oudere kinderen huisvest en het andere de klassen voor de jongere leerlingen. Het gebouw blijk eerder een gebouwtje te zijn. Het is oud en telt slechts twee lokalen. De oudste lerares begroet ons hartelijk en leidt ons het eerste van de twee lokalen binnen waar we prompt begroet worden door de kinderen met een luide "BUNA ZIUA". Het contrast tussen de verschillende elementen in de klas vervullen me met verbazing. De leerlingen zitten keurig achter een modern tafeltje en achterin de klas staat een computer maar in de hoek van de klas staat een oude houtkachel te branden en de toiletten van de school bevinden zich buiten in de sneeuw.

De kinderen zijn ontzettend blij met hun geschenkdoos! Foto: humedica

De kinderen hebben allemaal hun jas en muts nog aan en dit blijkt iets typisch te zijn in de dorpsscholen waar het tijdens de winter, ook binnen, erg koud kan zijn. De kinderen zijn enorm blij met hun geschenkdoos. Het is prachtig om al die blije gezichtjes te zien. Voor de eerste keer dringt het goed en wel tot me door we allemaal samen echt een mooi project hebben opgezet. De geschenkdozen zijn uiteraard maar een kleine druppel en op de lange termijn kunnen ze het verschil niet maken, zeker niet voor de armste gezinnen. Maar het symbolische waarde van een geschenk als dit is zeker voor de kleine kinderen onschatbaar. Ze vinden het stuk voor stuk prachtig, het feit dat leeftijdgenootjes in een ver land aan hen gedacht hebben klinkt ze als pure magie in de oren. Gefascineerd openen ze de dozen en ze kijken hun ogen uit als ze zien wat er allemaal voor mooie spulletjes inzitten. De lerares, Sander, Anna en ik kijken tevreden toe. Ik vermoed dat we op dat moment allemaal dezelfde gedachte delen: "Hiervoor doen we het!".

Terwijl Anna en Sander op de terugweg geanimeerde gesprekken voeren in het Hongaars ben ik in gedachten verzonken. Het is duidelijk dat er sinds Roemenië is toegetreden tot de Europese Unie in 2007 in de meeste scholen veel verbeterd is. Toch blijft het vreemd om het contrast tussen de situatie zoals hij was en de situatie zoals hij zich hopelijk gaat ontwikkelen zo geëtaleerd te zien. Het is een goede zaak dat de scholen erop vooruitgaan maar langs de andere weet ik ook dat de leerlingen het thuis vaak erg moeilijk hebben. Veel gezinnen moeten het nog stellen zonder elektriciteit en stromend water. Ik ben blij dat we hen met deze actie een positief signaal kunnen geven.

's Avonds spreek ik af met Philip, hij neemt me mee naar een restaurant en daarna maken we samen met twee vriendinnen van hem een rondwandeling in Cluj. het is een gezellige avond maar ik ben blij eens ik terug ben in het pension. Ik ben moe en morgen wordt een lange dag!

Facebook