Hartelijk Geschenk: Actueel: Reisverslag Roemeniê - Deel 3

Reisverslag Roemeniê - Deel 3

Door Arno van den Heuvel, 07.02.2011

Dag 3: dinsdag 20/01

Terwijl ik mijn ontbijt aan het eten ben komt Sander binnengelopen. Hij lijkt gehaast en vraagt me hoelang ik nodig heb. Met een mond vol omelet en koffie vertel ik hem dat ik bijna klaar ben. Vijf minuten later ben ik klaar, terwijl ik in de auto spring vertelt Sander me dat we vandaag een aantal arme dorpen gaan bezoeken ten oosten van Cluj. Voor we die kant op gaan moeten we wel nog eerst naar de opslag om het juiste aantal geschenkdozen in te laden. Aan de opslag worden we opgewacht door Micha, een man die vrijwilligerswerk doet via de lokale kerkgemeenschap en de streek goed kent.

De wagens draaien door de mist achter elkaar de ene bocht in en de andere weer uit. Foto: humedica

We kunnen vandaag de minibus niet gebruiken dus gaan we in de plaats met twee wagens. We gaan heel wat geschenkdozen uitdelen vandaag en al snel zitten de auto's bomvol, er geen hoekje of gaatje meer vrij. Het is een grappig zicht, vooral langs de buitenkant. Terwijl we de dozen aan het inladen merk dat er een onverzorgd uitziende vrouw ons van buiten de opslagruimte zwijgend in de gaten houdt. Wanneer we het depot uitgaan en willen vertrekken klampt ze ons aan en begint ze luid te praten. Sander stuurt haar op vriendelijke maar besliste toon weg. Later vertelt hij me dat het een zigeunervrouw was die kwam bedelen voor voedsel en kleding, iets dat wel vaker gebeurt.

De rit naar het dorp is lang en eentonig. De twee wagens draaien met flinke vaart achter elkaar de ene bocht in en de andere weer uit. Onderweg pikken we een man op die later de lokale gemeenschap goed blijkt te kennen en er heel wat aanzien blijkt te hebben. Daarna vervolgen we onze weg, het is mistig buiten, vaak is het zicht beperkt tot minder dan 50 meter. De grijze deken laat geen straaltje zonlicht door en alles ziet er in dit doffe licht nogal troosteloos uit.

Het eerste adres waar we vandaag stoppen is een piepklein schooltje met maar 11 leerlingen. Foto: humedica

Het eerste adres is een piepklein schooltje met maar 11 leerlingen. We stappen met ons vieren uit en worden in het kleine gebouwtje verwelkomd door de enige juffrouw van het schooltje. Eens we de juiste dozen uit de auto hebben gehaald zingen de kinderen een liedje voor ons. Het is een luide, enthousiaste, kakafonie van kinderstemmetjes en zowel wij als de kinderen hebben er duidelijke plezier in. We delen de geschenkdozen uit en worden uitvoerig bedankt door de vriendelijke juffrouw die ook erg graag met ons op de foto wilt.

De volgende school die we bezoeken ligt wat verder. Dit is waar de ouderen kinderen naar school gaan. De gebouwen zijn oud maar zijn met Europese steun onlangs nog gerenoveerd. Toch is dit niet te vergelijken met de scholen in de stad: de speelplaats is een modderige binnenplaats en kippen lopen tussen de kinderen door. De kinderen hebben vandaag een halve dag vrij dus we kunnen de dozen niet uitdelen. Daarom laten we er een aantal achter zodat de leerkrachten ze de volgende dag kunnen uitdelen.

De huisjes hier zijn niet veel meer dan hutten. Er is geen stromend water of elektriciteit en alles is er armoedig. Foto: humedica

Nadat we terug in onze wagens geklommen zijn vervolgen we onze weg en slaan we uiteindelijk rechts af. We rijden nu op een onverharde weg en voor de eerste keer sinds ik in Roemenië ben dringt het goed en wel tot me door hoe arm sommige streken hier zijn. De weg is in slechte staat, we moeten door de modder ploegen om vooruit te komen. Buiten kan ik kleine huisjes zien, weinig meer dan een hut. De meeste mensen die hier wonen zijn Roma en ze zijn ontzettend arm. Buiten de geschenkdozen die Blythswood in samenwerking met Humedica uitdeelt hebben ze ook zelf schoenendozen ingezameld. Er zijn er voor kinderen maar ook voor volwassenen. De dozen voor volwassenen bevatten zaken als suiker, soep, koffie en bloem. Levensmiddelen die zo vanzelfsprekend zijn dat het moeilijk is om er niet vanuit te gaan dat iedereen ze kan betalen. Maar deze mensen kunnen nauwelijks of niet in hun eigen levensonderhoud voorzien en deze paketten zijn een grote hulp voor ze.

Als eerste geven we een aantal dozen aan een klein vrouwtje dat ons tegemoet komt uit een klein huisje aan de kant van de weg. Ze moet zwoegen om zich door de modder een weg naar de wagen te banen. Ze heeft een gezin met 3 kinderen, door het enige raam van het huisje kan ik een kindergezichtje zien staren. De vrouw kan niet veel ouder dan een jaar of 40 zijn maar ze ziet er minstens 20 jaar ouder uit en lijkt moe en afgeleefd. Mijn oog valt op een kleine, afgeschermde put langs de weg. Dit is waar mensen hier hun water halen. Er is geen stromend water en geen elektriciteit.

Vervolgens gaan we verder. Hoe verder we komen, hoe slechter de omstandigheden lijken te worden. Links en rechts stoppen we en delen we pakketten uit. Uiteindelijk wordt de weg zo slecht dat we niet meer met de wagen verder kunnen dus stappen we uit en gaan we te voet verder.

Twee van de laatste dozen die we uitdelen zijn bestemd voor twee oude vrouwtjes. Ze nodigen ons uit om binnen te komen in hun piepkleine huisje. We doen ons best om onze voeten zo goed mogelijk schoon te krijgen maar de twee tandeloze vrouwtjes verzekeren ons dat we geen moeite hoeven te doen.

Foto: humedica

Het huisje is klein, donker en muf vanbinnen. Er liggen doeken op de onverharde vloer en in de hoek van de enige kamer in het huisje staat één 40 jaar oude, doorgezakte slaapbank. Ik zie geen ander bed dus ik vermoed dat beide oudjes op deze wrakkige bank slapen. Na de laatste pakketten te hebben uitgedeeld nemen we afscheid van Micha en de andere man en rijden we terug richting Cluj. De terugrit is even lang en eentonig als de heenrit maar in tegenstelling tot deze morgen heb ik een hoop om over na te denken.

's Avonds ga ik met Anna naar een winkelcentrum in Cluj om wat inkopen te doen. We gaan iets koken en hebben de nodige spullen nodig. Het winkelcentrum is enorm groot en modern, groter en mooier dan gelijk welk winkelcentrum in België. Ik kan mijn ogen haast niet geloven, het contrast met wat ik slechts een paar uren ervoor in het Roma-dorp heb gezien is schokkend.

Het is een gezellige avond, Anna haar verloofde en één van haar vriendinnen eten mee. Het eten is lekker en er hangt een gemoedelijke sfeer maar gedurende de hele avond, tot ik eens terug in het pension in slaap val, ben ik met mijn gedachten toch bij wat ik eerder die dag heb gezien.

Facebook