Hartelijk Geschenk: Actueel: Reisverslag uit Roemenië - deel 2

Reisverslag uit Roemenië - deel 2

Door Arno van den Heuvel, 30.01.2013

De volgende dag gaan we al vroeg op pad. Opnieuw draaien we de A1 op richting Pitesti. Dit keer gaan we op weg naar een Roma dorp net buiten de stad. Enkele jaren vroeg de toenmalige burgemeester van Pitesti de Roma bevolking om het centrum te verlaten en zich buiten de stad te vestigen. Hij zou het nieuw-gestichte Roma dorp voorzien van elektriciteit en alle nodige voorzieningen, maar in de stad waren ze niet langer welkom. Dit soort toestanden zijn geen unicum: de problematiek rond de Roma's, de 'gypsies' is complex en laat in heel Roemenië, en ver daarbuiten, diepe sporen na in de samenleving.

Grote blijdschap bij deze kinderen uit een dorp nabij Pitesti. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

We merken tot onze opluchting dat het dorp naar Roemeense maatstaven redelijk netjes is: de mensen zijn arm, maar het weinige dat ze hebben wordt redelijk goed onderhouden. Dat is niet overal het geval: de vicieuze cirkel van armoede en werkloosheid leidt drijft veel mensen tot depressie en passiviteit waardoor ze tussen het vuil leven.

We stoppen bij één van de kleine huisjes om een aantal families te verrassen met een schoenendoos. Becky, die niet om een paar liedjes verlegen zit, neemt haar accordeon uit de wagen en al snel staat ze met een groepje kinderen om haar heen te zingen. Terwijl de kinderen hun geschenkdoos in ontvangst nemen toont de buurvrouw ons hoe ze water uit haar put haalt. Stromend water is in dorpen als deze een grote luxe die is voorbehouden aan de allerrijksten. Nadat we afscheid nemen vragen we ons af of mensen dit ongezuiverde water ook drinken, of ermee gekookt wordt en hoe ze zich wassen. Ongetwijfeld bestaat er op elk van deze vragen een logisch antwoord, maar het stemt toch tot nadenken.

Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

De dag kabbelt voort en na het Roma dorp bezoeken we klein voorstadje van PItesti dat in de schaduw ligt van een enorme, dreigend uitziende fabriek. We delen op verschillende locaties geschenkdozen uit, wat heel wat nieuwsgierige blikken uitlokt bij veel voorbijgangers. Hugo onderschept zelfs een familie die ons met paard en kar voorbijrijdt om het meisje in de kar te verrassen met een geschenkdoos. Uiteindelijke vertrekken we, om de mist en de duisternis deze keer voor te zijn, op tijd terug richting Boekarest.

Hugo onderschept zelfs een familie die ons met paard en kar voorbijrijdt om het meisje in de kar te verrassen met een geschenkdoos.Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

De volgende ochtend worden we begroet door een vers laagje sneeuw. Gelukkig zijn de omstandigheden veel beter dan vorig jaar en kunnen we zonder al te veel problemen vertrekken. Vandaag gaat de reis richting de Bulgaarse grens. Becky werd al maanden geleden gecontacteerd door enkele van de leiders van Manastir, een dorp in de regio, met de vraag of ze hulp kon bieden. Ze besloot te helpen door bouwmateriaal te schenken maar heeft tot nu toe nog niet de kans gehad om het dorp een bezoek te brengen. Daar brengen we vandaag dus verandering in.

De rit duurt ruim twee uur en wanneer we uiteindelijk met een bus vol schoenendozen aankomen in Manastir worden we opgewacht door een klein ontvangstcommité. Één van de mannen stelt zich voor als Nicu. In het lokale kerkgebouwtje hebben zich in afwachting van onze komst zowat alle kinderen van het dorp verzameld. Omdat we wat vertraging hebben gehad staan ze ondertussen al twee uur te wachten.

In het kleine kerkgebouwtje is het een drukte van jewelste. Foto: Humedica / Rebecca W.

Binnenin het gebouwtje is het een drukte van jewelste Het is een grote groep kinderen er is heel wat organisatie nodig om ervoor te zorgen dat we voor de verschillende leeftijden het juiste aantal dozen hebben. Toch valt het op hoe geduldig de kinderen zijn: ze zijn duidelijk gewend te wachten en in de rij te moeten staan voor ze iets krijgen. Voor we de dozen uitdelen wordt er eerst nog gezongen voor ons en worden we uitvoerig bedankt.

Wanneer we uiteindelijk de dozen beginnen uit te delen valt bij de meeste kinderen toch een enorme blijdschap te lezen. Na het uitdelen krijgen we als dank een plastic zak vol met verse vis uit nabijgelegen meer, daarna verlaten de meeste aanwezigen druppelsgewijs.

Ook hier veel blije gezichten! Foto: Humedica / Rebecca W.

In het gammele gebouwtje achter de kerk krijgen de kinderen elke dag een maaltijd aangeboden. Een maatregel die zowel kinderen aanmoedigt om naar de kerk te gaan als het voor ouders wat makkelijker maakt om in de dagelijkse behoeften van hun kroost te voorzien. Op een verroest gasstelletje staat een grote pot met soep te borrelen. Ik kijk vluchtig naar de inhoud: een waterige bruine bouillon waar een paar bonen in ronddrijven. Het ziet er niet erg smakelijk uit. 'Slecht spul' zegt Nicu 'maar dit is het enige wat we hebben en het enige wat we hadden voor de afgelopen 3 maanden.'

Vervolgens neemt Nicu ons door het druilerige weer op sleeptouw door de troosteloze dorp. We bezoeken verschillende families. De leefomstandigheden zijn overal veelal hetzelfde: kleine huisjes met één of twee kamertjes, grote gezinnen met 4 of meer kinderen en geen stromend water.

Wanneer we aan de terugtocht beginnen hebben we nog een heel aantal geschenkdozen over en dus besluiten we om onderweg een tussenstop te maken bij een schooltje. Het is al laat in de namiddag en de kinderen zijn al naar huis, maar één lerares en een klusjesman zijn nog aanwezig. We brengen de geschenkdozen persoonlijk naar de klaslokaaltjes die vervolgens op slot gaan. Zo zijn we zeker dat de dozen bij de kinderen terechtkomen en nergens anders.

De lerares is enorm blij en dankbaar. Dit is de eerste keer dat de kinderen een cadeau krijgen! De blijdschap staat van haar gezicht af te lezen. Hoe blij zullen de kinderen maandag wel niet zijn! Belgia? Anderlecht! Dinamo București! 1-0! Hij steekt zijn duim in de lucht lacht al zijn tanden bloot. Wie zei er dat Engels de wereldtaal bij uitstek is? Voetbal is dé universele taal!

De volgende dag is het zaterdag. De scholen zijn dicht maar bij onze kleine Belgische delegatie kriebelt het nog steeds: we willen ook op onze laatste volledige dag in Roemenië nog eens flink de handen uit de mouwen steken. Na overleg met Becky besluiten we een bezoek te brengen aan een achtergestelde gypsie-buitenwijk van Boekarest.

De braakliggende stukken grond tussen de huisjes lijken meer op een vuilnisbelt dan iets anders. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

Becky heeft zo haar bedenkingen bij dit bezoek. Niet zonder reden zo blijkt, want de laatste keer dat ze hier kwam werd haar bus met stenen bekogeld en moest ze met gierende banden vertrekken. Gelukkig zijn we nu met zes en is alles redelijk rustig wanneer we aankomen. De kleine huisjes worden van elkaar gescheiden door modderige stukken braakliggend terrein die makkelijk voor vuilnisbelt aanzien zouden kunnen worden. De zwerfhonden, sowieso overal aanwezig in Roemenië, lijken hier nog talrijker.

We stoppen bij een huisje en we hebben de eerste drie kinderen nauwelijks hun geschenkdoos kunnen geven of er gaan her en der deuren open. Uit de verte komen meer kinderen aanlopen. Al snel staat er een grote groep kinderen aan te schuiven. Nieuws verspreidt zich hier duidelijk snel, zeker als het nieuws gaat over dat er iets gratis wordt uitgedeeld.

Alle kinderen krijgen een kruisje op hun hand zodat iedereen één doos krijgt. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

De kinderen zijn enorm gewiekst. Één meisje heeft haar geschenkdoos naar huis gebracht en komt met een geveinsd onschuldig gezicht terug in de rij staan. Gelukkig hebben Chantal en Monique een systeem gevonden zodat elk kind juist één geschenkdoos krijgt: elk kind dat een doos heeft ontvangen krijgt namelijk een kruisje op zijn of haar hand. Monique wijst verontwaardigd naar het meisje haar hand. Het kind druipt af maar even later is ze terug, haar hand rood in een poging om het kruisje er af te wassen. Een vriendin van haar probeert het door naar huis te snellen en andere kleren aan te gaan doen. Eenmaal we terug in de bus naar de volgende stop rijden slaat de gespeelde verontwaardiging slaat al snel om en kunnen we er hard om lachen.

Nadat we al de dozen hebben uitgedeeld rijden we met een lege bus terug richting het centrum van Boekarest waar we stoppen in de buurt van het centrale plein, Uniri, onder meer om een blik te werpen op het paleis van voormalig dictator Ceaucescu, die Roemenië in een diepe crisis stortte en het uiteindelijk met zijn leven moest bekopen. We eten iets en kijken wat rond in de winkels in het centrum. Zo sluiten we onze laatste dag in Roemenië af.

De volgende dag nemen we het vliegtuig terug naar huis. Onze reis zit erop maar we hebben veel gezien en veel gedaan. We vertrekken met een schat aan nieuwe verhalen en herinneringen richting België.

Facebook