Hartelijk Geschenk: Actueel: Verslag uit Roemenië - deel 1

Verslag uit Roemenië - deel 1

Door Arno van den Heuvel, 09.02.2012

Mijn reis begint in de luchthaven van Charleroi. Hoewel Charleroi vooral zogenaamde ‘lowcost’ luchtvaartmaatschappijen bedient is het een weliswaar kleine maar erg nette en moderne.luchthaven. De vlucht verloopt vlot en terwijl ik in de lucht zit te lezen denk ik aan de geschenkdozen die meer dan twee dagen over hun reis hebben gedaan terwijl ik in een kleine 3 uur Boekarest bereik. Aankomen in de luchthaven van Boekarest Baneasa vormt een enorm contrast met het vetrekken vanuit Charleroi. In deze luchthaven is sinds de jaren 50 duidelijk niet veel veranderd: er is geen aankomhal en voor de hele luchthaven zijn er welgeteld 2 toiletten.

De opslagplaats in Roemenië, waar de ingezamelde schoenendozen staan te wachten om te worden uitgedeeld. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

Voor het uitdelen van de geschenkdozen werken we dit jaar samen met een Amerikaanse dame die al bijna 30 jaar in Roemenië werkt met wezen en minderbedeelden. Rebecca Walsh stampte 25 jaar geleden een weeshuis uit de grond dat Casa Shalom werd gedoopt. Ondertussen is het geen weeshuis meer maar een opvangtehuis voor tieners. Zo’n 35 jonge kansarme volwassenen vinden een thuis in Casa Shalom. Hier zal ik gedurende een kleine week overnachten.

Ik word opgehaald door een chauffeur die zich voorstelt als Stephan en één van de tieners van Casa Shalom. Stephan lacht breed en zegt in gebrekkig Engels: ‘Welcome to Romania!’. Vervolgens loodst hij ons met een onvervalste Roemeense rijstijl door de straten van Boekarest. Ik voel me inderdaad welkom. Zeker als ik aankom in Casa Shalom en Rebecca -of ‘Becky’ zoals iedereen haar noemt- ontmoet. We eten samen en ik laat me alles goed smaken. Onder het eten praten we over allerlei zaken maar natuurlijk vooral over wat we de komende week gaan doen: geschenkdozen uitdelen om zo een klein verschil te maken in het leven van kinderen die in armoede leven. Met dit doel voor ogen ga ik na het eten naar mijn kamer om te gaan slapen.

In deze geïmproviseerde 'woning', ooit een electriciteithuisje, woont een gezin van 6 in barre omstandigheden. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

De volgende dag gaan we eerst een familie opzoeken die niet zo ver van Casa Shalom woont. We rijden door een verlaten landschap van elektriciteitspalen en in onbruik geraakte installaties. Wanneer Becky me toont wat het doel is van onze rit sta ik verstomd. Midden in dit mistroostige landschap staat een vervallen, betonnen elektriciteitshuisje. Het krottige gebouwtje doet allang geen dienst meer als datgene waarvoor het ooit gebouwd is. In de plaats is dit het ‘huis’ van een familie met 4 kinderen. Het huisje heeft slechts één kamertje, er is geen water of zelfs –ironisch genoeg- elektriciteit.

De bewoners geven Becky een warme begroeting: ze kennen haar al een tijdje. Daarna overhandigen we de kinderen hun geschenkdozen. Het is een heel ritueel en de kinderen kunnen haast niet stil blijven zitten om nog een foto te nemen. Het is een fijn moment, deze kinderen hebben niets anders dan de kleren waarin ze rondlopen. Voor hen is dit kleine cadeau iets erg bijzonders. Niet enkel zijn ze blij met het speelgoed en de andere cadeautjes, ze voelen dat er iemand aan hen denkt en dat betekent veel!

Op de terugweg vertelt Becky me over hoe het soms moeilijk is om een lijn te trekken. Je wilt mensen helpen maar je wilt niet dat ze afhankelijk worden van je hulp. Daarom probeert ze niet enkel te helpen door voedsel uit te delen maar motiverrt ze mensen ook om een job te zoeken en de kinderen naar school te sturen zodat ze een degelijke opvoeding krijgen. Dat zin de eerste stappen in het zoeken naar een uitweg uit de spiraal van armoede.

De versierde schoenendozen zijn voor deze kinderen meet dan een leuk nieuwjaarsgeschenk! Foto: Humedica / R.D.Walsch

Na een tussenstop bij de opslagplaats waar we een nieuwe lading dozen inladen vertrekken we naar een dorpje dat zo’n 20 kilometer ten noorden van Boekarest ligt. Eens aangekomen worden we begroet door een man die voor z’n tuintje op ons lijkt te staan wachten. Becky ondersteunt de man en zijn familie al sinds geruime tijd en het is gemakkelijk te begrijpen waarom. Het huis bestaat uit één klein kamertje en een geïmproviseerd keukentje. Het piepkleine kamertje, dat niet groter kan zijn dan 3 bij 3 meter wordt bijna volledig gevuld door een stapelbed en een oude sofa. De hele kamer zit vol met kinderen, 8 in totaal en ik ben verbouwereerd als ik hoor dat ze allemaal, samen met hun ouders, in hetzelfde kamertje slapen.

We overhandigen de kinderen de versierde schoenendozen en hun gezichten lichten op eens ze hun geschenkdozen openmaken en de cadeaus die erin zitten ontdekken. In één van de dozen zit een gloednieuwe pop van een Disney prinses die al gauw de show steelt. De pop wordt als een trofee behandeld en doorgegeven.

Terwijl ik zie hoe de kinderen genieten van hun cadeaus, bellen blazen en in hun nieuwe kleurboeken aan het kleuren zijn voel ik opnieuw hoe fijn het is om deze kansarme kinderen dit kleine lichtstraaltje te kunnen gunnen. We bezoeken nog andere families in het dorp en het wordt al gauw later. Nadat er liedjes zijn gezongen en er afscheid is genomen is het tijd om terug te gaan richting Boekarest. Na het eten ga ik al vroeg terug naar mijn kamer. Morgen wordt een lange dag en ik wil goed uitgerust zijn. Vervolg ...

Facebook