Hartelijk Geschenk: Actueel: Verslag uit Roemenië - deel 2

Verslag uit Roemenië - deel 2

Door Arno van den Heuvel, 09.02.2012

De volgende dag begint al vroeg, Na een sober ontbijt samen met Becky en Rodica, Becky's rechterhand, vertrekken we naar de eerste bestemming van de dag: een school in een buitenwijk van Boekarest waar kinderen uit gezinnen uit de onderste lagen van de bevolking een kans krijgen op degelijk onderwijs.

Deze lerares zet zich dag in dag uit in om kinderen uit kansarme gezinnen een kans te geven op degelijk basisonderwijs. Foto: Humedica R.D. Walsch

Na enkele avontuurlijke situaties in de smalle, besneeuwde straten van Boekarest komen we aan bij de school. De klas binnenkomend krijg ik een verrouwd gevoel als de kinderen opstaan en ons in koor begroeten: ‘Bună Ziua’! De kinderen hebben duidelijk uitgekeken naar dit moment; velen van hen hebben hun beste kleren aangetrokken en kunnen haast niet wachten om hun geschenkdozen open te maken.. Hun gezichten stralen als ze hun doos mogen openen en de inhoud ervan kunnen ontdekken. Hierna bedankt de lerares van de klas ons ze heeft zowel voor Becky als voor mij een klein boeket tulpen gekocht. Dankbaar aanvaarden we dit onnodige maar ontroerende gebaar.

Hierna keren we terug naar Casa Shalom waar de bus inladen met de geschenkdozen die we nodig zullen hebben voor het tweede deel van de dag. Deze keer reizen we verder naar het noorden in de richting van SIbiu, zon’ 120 kilometer om precies te zijn. Terwijl we de Boekarest verlaten passeren we enorme winkels: een zelfbouwmarkt, een electronicazaak, een grootwarenhuis, allemaal zijn ze minstens even groot of groter dan een grote Carrefour Hypermarkt. Het contrast met wat we zien als we eindelijk arriveren op onze bestemming kan haast niet groter zijn: piepkleine, bouwvallige huisjes, nauwelijks meer dan krotten flankeren de modderige, onverharde weg.

De situatie in de dorpen vormt een schril contrast met de relatieve rijkdom in de stad. Foto: Humedica / Arno van den Heuvel

De lucht is grijs en een kille, ijzige regen striemt neer wanneer we het eerste huisje binnengaan om de eerste familie van de dag te bezoeken: een alleenstaande moeder die samen met haar zoon in klein, rookbevangen huisje woont. Nadat we de jongen zijn geschenk heb ben gegeven en op het punt staan om te vertrekken barst de vrouw in tranen uit., haar zoon heeft net een operatie ondergaan omdat hij een hersentumor had en de situatie is emotioneel erg zwaar voor haar.

Wat hierna volgt is moeilijk te beschrijven: een reeks bezoeken aan families, de ene nog armer dan de andere. Becky kent ze allemaal persoonlijk en elke familie heeft zijn eigen verhaal, soms tragisch, soms bemoedigend maar altijd aangrijpend. In sommige huisjes is de lucht zo bedompt dat het moeilijk is om te ademen. De stank van de uitwerpselen van dieren mengt zich met de intense geuren van zweet en rook. In sommige huisjes rennen er dieren, meestal eenden en kippen door het huis.

Elke familie en elk kind heeft een eigen aangrijpend verhaal. Foto: Humedica / R.D. Walsch

Veel van de kinderen in deze gezinnen gaan niet naar school; ze blijven de hele dag binnen en komen helemaal niet in aanraking met de buitenwereld. De slechte levensomstandigheden en het feit dat ze ’s winters vaak hele dagen binnen doorbrengen leidt er vaak toe dat veel van deze kinderen TBC krijgen of op een latere leeftijd ademhalingsaandoeningen ontwikkelen.

In één van de dorpjes die we bezoeken ontmoeten we een man die erin is geslaagd om meer te doen met zijn leven. De man, een levendig en vindingrijk figuur, heeft met eenvoudige materialen een broeikas weten te bouwen. Deze broeikas stelt hem in staat om een heleboel groenten van goede kwaliteit te verbouwen die hij dan kan verkopen op de lokale markt. Vol trots toont hij ons zijn uitvindingen: een waterrreservoir, een irrigatiesysteem bestaande uit een lange tuinslang, een geïmproviseerd ventilatiesysteem, …

Als we uiteindelijk terug de grotere weg opdraaien richting Boekarest wordt het al donker. Er is een bijtend koude bries opgestoken en de aanhoudende motregen verandert eerst in smeltende en daarna echte sneeuw. Ik ben blij als we eenmaal terug zijn; de koude en modder kruipen in je kleren onder je huid. Het besef dat de mensen die we vandaag ontmoetten in de dorpen constant in deze omstandigheden leven dringt langzaam tot me door. Zij gaan 's avonds niet terug naar hun schone kamer en kunnen geen warme douche nemen. Het is een ontstellende gedachte.

De slechte levensomstandigheden hebben tot gevolg dat veel kinderen TBC krijgen en/of ademhalingsproblemen ontwikkelen. Foto: Humedica / R.D. Walsch

Als ik de volgende dag wakker word is het akelig stil buiten. De enkele vage geluiden klinken gedempt en ver weg. Ik kijk uit het raam en begrijp meteen waarom: het heeft gesneeuwd, en niet een beetje. Sterke windvlagen jagen over het nu ondergesneeuwde terrein. Het wordt al snel duidelijk dat we nergens naartoe kunnen: de auto’s raken de oprit niet af en het verkeer in Boekarest bevindt zich in een verregaande staat van chaos. De sneeuw valt sneller dan ze geruimd kan worden.

Later op de dag zie ik Becky. In haar kantoor staat een klein tv’tje. Een reporter ter plaatse doet met angstige, gejaagde stem verslag. Op de snelweg naar Pitesti waar we gisterenavond nog over terug naar huis reden staat al het verkeer geblokkeerd. Er zouden zelfs mensen overleden zijn in hun wagen.

Snow! Foto: Humedica / R.D.Walsch

Ook de volgende dag blijft het weer grimmig. Het wordt tijd om terug naar België te gaan. Ik ben teleurgesteld dat we niet meer hebben kunnen zien op deze korte tijd maar ik weet dat overgebleven dozen bij Becky in goede handen zijn en dat ik snel terug zal keren ...

Later meer

Facebook